fbpx

Persoonsgerichte gesprekken

Hoe komt het toch dat deelnemers aan trainingen motiverende gespreksvoering zichzelf vaak zo enorm overschatten?

Persoonlijke Ontwikkeling Gesprekken Echt Luisteren (3)

En terwijl ik dit schrijf voel ik direct ook schaamte, want wie ben ik om dit te bedenken.

Toch houdt het me bezig. 

Deelnemers die:

  • door de manager gestuurd worden om deze training te volgen en eigenlijk zelf het belang niet zo zien.
  • ooit in hun opleiding al wel iets gedaan hebben met motiverende gespreksvoering en dus wel weten wat het is
  • aangeven al heel goed te kunnen motiveren en als de ander dan nog steeds niet doet wat ze zeggen, dan ligt het aan de ander
  • vinden dat ze al volleerd zijn in motiverende gespreksvoering, want ze hebben al 3 keer een workshop bijgewoond.

 

Zelf merk ik na 15 jaar training geven in deze fascinerende begeleidingsstijl dat ik nog steeds niet ben uitgeleerd. Ben ik dan dom of hardleers? Of overschatten de deelnemers zich? Is het niet zo dat je op het vlak van communicatie altijd iets kunt leren? Of hebben ze misschien gewoon heel slechte ervaringen met trainers en werkvormen tijdens de training en staat angst hen misschien in de weg om zich open te stellen voor de training?

In ieder geval is het voor mij altijd weer een heel goede oefening. “Practice what you preach”. Onderzoek wat er ten grondslag ligt aan de weerstand of het verzet. Welke wens ligt eronder? Waar komt de “weerstand” voor op? Wat vindt iemand zo belangrijk dat ze daar niet aan willen tornen? Is het misschien onzekerheid? 

Eerst verbinden met de groep en dan afstemmen welke verwachtingen er zijn. Het meest ideaal is natuurlijk een intakegesprek met alle deelnemers apart. Maar dat is helaas niet altijd mogelijk. Meestal kies ik ervoor om de deelnemers in tweetallen met elkaar in gesprek te laten gaan. Net als ze met cliënten, patiënten of medewerkers op zoek gaan naar de hulpvraag, kunnen ze bij elkaar ook onderzoeken wat de leerwens is. En dat levert vaak prachtige gesprekken op. Zeker als iedereen een (associatie)kaart kiest die symbool staat voor wat ze willen leren. En dat die kaart dan als start van het gesprek kan dienen. Na inventarisatie van alle wensen is het dan aan mij om het programma zo in te richten en aan te passen dat ik ook inspeel op al die wensen. Of bij voorbaat al kan aangeven wat er niet aan bod gaat komen.

 

Ben wel benieuwd hoe jij jezelf inschat?

Ben jij zeker van je eigen communicatie en hoef je niets meer te leren?

Of ben je net als ik altijd op zoek naar mogelijkheden om je eigen vaardigheden eens kritisch onder de loep te nemen?

We zijn tenslotte als mensen gewoontedieren en vallen maar al te makkelijk terug in oude patronen.

Wil je meer leren over de M.E.L. Methode? Bekijk hier ons aanbod: https://persoonsgerichtegesprekken.nl/alle-trainingen-en-cursussen/

Gratis tips ter bevordering van begeleidingsgesprekken

Wil jij....

✅ Leren hoe je nog meer zonder oordeel kunt luisteren?

✅ Hoe je effectievere begeleidingsgesprekken kunt voeren (in de beperkte tijd die je beschikbaar hebt)

✅ Hoe je kunt voorkomen dat iemand in de weerstand schiet?

✅ Hoe je openingen kunt creëren als je met iemand te maken hebt die er eigenlijk niet wil zijn?

Met de M.E.L. methode voer je persoonsgerichte gesprekken waarin jij de ander moeiteloos, eerlijk en liefdevol begeleid naar ander gedrag.

Daarmee dragen jouw begeleidingsgesprekken bij aan een hogere kwaliteit van leven EN ze geven jou als professional meer voldoening.

A6_Tips

Tips Motiverende Gespreksvoering

Standaard sturen wij de tips per e-mail. Indien je de tips ook per post wilt ontvangen, vul dan ook je adresgegevens in. Je ontvangt dan ook een mooie kortingscode.

Loslaten

Paardencoaching

Net voordat we de paddock instapte zei ik tegen haar dat paarden vaak een signaal blijven herhalen, totdat we luisteren en het oppakken. Ik sta weer een keer aan de andere kant en laat me coachen.

Ik begin met contact maken. Contact maken met Jax is niet moeilijk. Jax is graag bij me en ik ben graag bij hem. Ondertussen kijkt de coach toe. Jax heeft de neiging om me vast te houden, ook terwijl ik in gesprek ben met de coach. Hij bijt niet, maar hapt in mijn jas en houdt deze vast. Eigenlijk continu tijdens het gesprek blijft hij dit doen.

Ik ga een rondje lopen en Jax volgt. Het happen wordt minder. Ik voel dat hij volgt en nog steeds dichtbij is. Tijdens het samen lopen voel ik me meer ontspannen. Zodra ik stil sta en probeer antwoord te geven op de vragen van de coach begint Jax weer wat fanatieker aan me te plukken. Tot het moment dat ik het toch echt wat vervelend begin te vinden. Ik probeer duidelijker mijn grens aan te geven en zeg een keer stevig "NEE". Jax neemt iets meer afstand en ik voel dat ik dat dus ook lastig vind. Ik wil graag dichtbij. Dus doe ik weer een stap naar hem toe. En natuurlijk begint het happen weer.

Zou het een grenzen thema zijn? Want ja, ik vind het inderdaad wel lastig om grenzen aan te geven en nee te zeggen. Soms ben ik ook bang dat ik met mijn nee het contact verlies en dat is het me vaak niet waard. Dus accepteer ik dan toch maar weer dat er over mijn grens heen gegaan wordt. Ik probeer het volgende; ik teken een cirkel in het zand die staat voor mijn ruimte. En Jax moet daarbuiten blijven. Dat is nog niet zo eenvoudig. Ik duw hem elke keer weer een stukje terug. Ergens ben ik misschien ook wel blij dat hij telkens weer terugkomt.

En dan vallen er plotseling een heleboel kwartjes. Ik voel het gebeuren. Ik sta in mijn cirkel en heb Jax weer een stukje terug geduwd. Ik haal een keer diep adem en voel, voel mijn lijf en mijn voeten op de grond. Ik laat los. En Jax staat rustig naast me. Geen happen, geen fysiek contact, maar wel degelijk in verbinding. Dit is fijn.

Loslaten is een thema wat ik niet met mijn hoofd moet willen doen. Loslaten heeft meer te maken met overgave en vertrouwen. Voor mij is overgave zo lang een synoniem geweest voor opgeven. En nu voor het eerst voel ik tot diep in mijn ziel wat het verschil is. En zo blijven we een tijdje staan, in stilte en ontspanning. Jax heeft mij iets geleerd (en ik vermoed dat ik ook voor Jax iets heb kunnen betekenen).

Wat is het toch mooi om de andere kant ook zo af en toe te mogen ervaren en weer te snappen hoe belangrijk de ervaring is. Ik ben sterk met mijn woorden, maar ze kunnen me zo af en toe ook danig in de weg zitten. Nu, voorbij de woorden, voel ik wat loslaten voor mij betekent. De antwoorden komen in deze sessie niet uit mijn hoofd, maar vanuit mijn lijf.

Dankjewel Jax voor deze mooie les.

Wil jij ook ervaren wat je van de paarden kunt leren?

En wil je je eigen begeleidingsvaardigheden optimaliseren?

 

Bekijk dan meer informatie over mijn 3-daagse programma.

Meer informatie

Gratis tips ter bevordering van begeleidingsgesprekken

Wil jij....

✅ Leren hoe je nog meer zonder oordeel kunt luisteren?

✅ Hoe je effectievere begeleidingsgesprekken kunt voeren (in de beperkte tijd die je beschikbaar hebt)

✅ Hoe je kunt voorkomen dat iemand in de weerstand schiet?

✅ Hoe je openingen kunt creëren als je met iemand te maken hebt die er eigenlijk niet wil zijn?

Met de M.E.L. methode voer je persoonsgerichte gesprekken waarin jij de ander moeiteloos, eerlijk en liefdevol begeleid naar ander gedrag.

Daarmee dragen jouw begeleidingsgesprekken bij aan een hogere kwaliteit van leven EN ze geven jou als professional meer voldoening.

A6_Tips

Tips Motiverende Gespreksvoering

Standaard sturen wij de tips per e-mail. Indien je de tips ook per post wilt ontvangen, vul dan ook je adresgegevens in. Je ontvangt dan ook een mooie kortingscode.

Throwback

Persoonlijke Ontwikkeling Gesprekken Echt Luisteren

Soms kan een beeld, een geluid, een sfeer je plots terugbrengen naar een eerder deel van je leven. Ik heb dat heel vaak met de geur van ingemaakt gras. Ik ben dan weer terug in mijn kindertijd, wandelend door het Lonapark in Loenen. Langs slootjes, kikkerdril ‘scoren’. En direct ruik ik ook weer die slootjes. Denk ik terug aan het bosbessen en bramen plukken in de Loenermark. De kleine dennenboompjes waartussen ik met een vriendengroep speelde. Leuke, fijne herinneringen.

Vandaag had ik het met een beeld en een sfeer. Ik wandelde over de jaarmarkt in Haastrecht. En er staat een grote tent waarin meisjes tussen de 5 en 10 optreden. Een dansvoorstelling. En plotseling ben ik terug in de tijd. Ik kan niet anders dan even blijven staan en kijken. Kijken naar de meisjes die voor zo’n groot publiek staan op te treden. Alle trotse papa’s en mama’s, opa’s en oma’s in het publiek. Ik voel weer hoe trots ik was op mijn kleine meisje die daar zo hard voor geoefend had en er zo van genoot om dat te laten zien. Deze meisjes ook, sommigen met een strak mondje, heel geconcentreerd om geen fouten te maken. En anderen met een grote glimlach, echt aan het genieten. En ik geniet ook. Van het trotse gevoel dat ik dankzij het kijken ook weer even mag ervaren.

Mijn meisjes zijn niet meer zo klein (18 en 20) maar minder trots ben ik niet. Nog steeds supertrots op die fantastische meiden. Allebei lekker in hun vel, op hun plek in een opleiding, bijbaantjes waar ze van genieten, vriendjes die lief en respectvol zijn. En een band waar ik heel erg van geniet. We hebben best intieme gesprekken. Ik weet veel over hun binnenwereld. En gelukkig realiseer ik me dat ik niet alles weet. Tenminste dat hoop ik. Sommige dingen bespreek je nu eenmaal niet met je moeder 😉 

Ik heb in de periode dat zij klein waren best een moeilijke periode doorgemaakt en was vast niet altijd een leuke moeder. Soms afwezig, druk met het opzetten van mijn bedrijf, aan het struggelen in de relatie met hun vader (die uiteindelijk in een nare vechtscheiding eindigde) en het verlies van mijn moeder aan het verwerken. En ik zal ze best regelmatig hebben afgesnauwd. Maar ik was ook liefdevol. En ik heb veel van mijn emoties laten zien en ook proberen begrijpelijk uit te leggen. Vast niet allemaal even pedagogisch verantwoord. Maar wow wat zijn meiden er goed doorheen gekomen. Blijkbaar heb ik ook oog gehad voor hun emoties en daar naar proberen te luisteren en er ruimte voor gemaakt. Alles mocht er zijn. En gelukkig hadden ze elkaar, want ook die band tussen deze twee zussen is bijzonder.

We hebben het gevierd, de band met mijn dochters. En hoera mijn nichtje Zasha (die qua leeftijd precies tussen mijn meiden zit) ging ook mee. Deze trotse mama heeft 3 meiden mee naar een concert van de Dijk genomen. En ja ze zijn goed opgevoed, ze kennen de teksten 😉 

 

Heb jij trouwens al eens onze trainingen en cursussen bekeken?

Je leest hier meer informatie.

Gratis tips ter bevordering van begeleidingsgesprekken

Wil jij....

✅ Leren hoe je nog meer zonder oordeel kunt luisteren?

✅ Hoe je effectievere begeleidingsgesprekken kunt voeren (in de beperkte tijd die je beschikbaar hebt)

✅ Hoe je kunt voorkomen dat iemand in de weerstand schiet?

✅ Hoe je openingen kunt creëren als je met iemand te maken hebt die er eigenlijk niet wil zijn?

Met de M.E.L. methode voer je persoonsgerichte gesprekken waarin jij de ander moeiteloos, eerlijk en liefdevol begeleid naar ander gedrag.

Daarmee dragen jouw begeleidingsgesprekken bij aan een hogere kwaliteit van leven EN ze geven jou als professional meer voldoening.

A6_Tips

Tips Motiverende Gespreksvoering

Standaard sturen wij de tips per e-mail. Indien je de tips ook per post wilt ontvangen, vul dan ook je adresgegevens in. Je ontvangt dan ook een mooie kortingscode.

Gelijkwaardigheid

Persoonlijke Ontwikkeling Gesprekken Echt Luisteren (1)

Binnen motiverende gespreksvoering wordt uitgegaan van partnerschap, samenwerken. Jij bent als professional dienstbaar aan het veranderproces van de ander. De ander is expert over zijn of haar eigen leven, wat past in iemands leven en hoe voelt iets in zijn/haar lijf.

En jij als professional bent vast ook expert op een bepaald vlak, maar het is niet de bedoeling dat je die expertise ook vanaf minuut 1 inzet. Of zoals vaak gebeurt, bij de eerste vraag van de client jij direct met een oplossing of advies komt vanuit die expertise (en vanuit alle goede bedoelingen). Als het gaat om het veranderen van gedrag is het overdragen van kennis vaak niet voldoende om daadwerkelijk tot gedragsverandering te komen. Er speelt vaak veel meer mee. Overtuigingen, emoties, eerdere ervaringen, herinneringen etc. De kunst is dat jij als professional in gesprek gaat met de ander om beeld te krijgen van diens belevingswereld. Of zoals Stephen Covey het zo mooi stelt, “begrijp eerst de ander voordat je zelf begrepen wilt worden”. En dat is niet altijd eenvoudig. Want daarvoor zul je als professional zo af en toe op je handen moeten zitten.

Je probeert vanuit gelijkwaardigheid in gesprek te gaan en oprecht nieuwsgierig te zijn. Nieuwsgierig naar de onderstroom. Dat wat de ander niet zegt, maar wel bedoeld en uitstraalt. Reflectief luisteren is dan een heel helpende vaardigheid. Jij geeft in woorden terug wat je oppikt op een manier die de ander ruimte geeft voor een nuancering. Belangrijkste is dat de ander voelt dat jouw enige doel is ‘proberen te begrijpen’. En als de ander die intentie oppikt, zal de ander je ook helpen om te begrijpen en gaan verbeteren als je er misschien nèt naast zit.

Ook in mijn werk bij de Luisterlijn merk ik hoe moeilijk dit zo af en toe is. Onze vrijwilligers nemen de telefoon op en krijgen dan iemand aan de telefoon die zijn of haar verhaal wil doen. En soms is daar voor de beller lef voor nodig, want zit er veel schaamte op het onderwerp waarover ze willen praten. En dan beginnen ze misschien wel over iets ander, iets kleins, voordat ze aan het thema toekomen waar ze eigenlijk voor bellen. De kunst voor de vrijwilliger is dan om een veilige sfeer te creëren, zodat de ander zijn verhaal kan doen. En dat vraagt een nieuwsgierige houding zonder oordeel. En voldoende communicatieve vaardigheden (vraag- en luistervaardigheden) zodat je bij het verhaal achter de eerste vraag kunt komen. Altijd vanuit gelijkwaardigheid.

Wat het lastig maakt is dat we graag willen helpen en het lastig vinden om te verdragen dat de ander het moeilijk heeft. Dus zowel als (zorg)professional als ook als vrijwilliger aan de Luisterlijn, ontstaat dan vaak de neiging om te gaan helpen, adviseren of oplossingen aan te dragen. Terwijl de ander daar misschien helemaal niet op zit te wachten. Gehoord of gezien worden en vooral begrepen worden, dat is wat verbinding geeft. En dan is het dus een kunst om op je handen te zitten en te verdragen. En vooral om die reparatiereflex te onderdrukken. En pas iets te delen vanuit jouw expertise of ervaring als de ander daar behoefte aan heeft of er zelf naar vraagt.

Ook al hebben jullie een andere achtergrond en zitten jullie beiden vanuit een andere rol in het gesprek (de een als beller of hulpvrager en de ander als (zorg)professional of vrijwilliger), jullie zijn als mens gelijkwaardig. Belangrijk element hierin (zeker op de momenten dat je het lastig vind om te verdragen/verduren) is dat de professional of vrijwilliger bewust gekozen heeft om te luisteren (“it comes with the job”) en de ander (cliënt of beller) over het algemeen er niet bewust voor kiest om tegen een probleem in zijn of haar leven aan te lopen. 

 

Wil jij gemotiveerde clienten en medewerkers die zelf verantwoordelijkheid nemen voor een gezonde en positieve levensstijl?

Neem hier een kijkje bij onze trainingen en cursussen.

Gratis tips ter bevordering van begeleidingsgesprekken

Wil jij....

✅ Leren hoe je nog meer zonder oordeel kunt luisteren?

✅ Hoe je effectievere begeleidingsgesprekken kunt voeren (in de beperkte tijd die je beschikbaar hebt)

✅ Hoe je kunt voorkomen dat iemand in de weerstand schiet?

✅ Hoe je openingen kunt creëren als je met iemand te maken hebt die er eigenlijk niet wil zijn?

Met de M.E.L. methode voer je persoonsgerichte gesprekken waarin jij de ander moeiteloos, eerlijk en liefdevol begeleid naar ander gedrag.

Daarmee dragen jouw begeleidingsgesprekken bij aan een hogere kwaliteit van leven EN ze geven jou als professional meer voldoening.

A6_Tips

Tips Motiverende Gespreksvoering

Standaard sturen wij de tips per e-mail. Indien je de tips ook per post wilt ontvangen, vul dan ook je adresgegevens in. Je ontvangt dan ook een mooie kortingscode.

Dankbaar

Dankbaar

Soms kan zo’n gevoel van dankbaarheid je zomaar overvallen. En dat is geen onaangenaam gevoel. Het begint bij mij met een beeld. Dat beeld triggert een emotie. En die voel ik dan in mijn buik. Een soort warm bolletje dat zich langzaam uitbreid. En blijkbaar ook weer terug naar mijn hoofd om er weer bewust bij te blijven. 

De trigger (het beeld) dit keer waren mijn jongste dochter en mijn lief die een stukje voor mij uit liepen. Zij zelfs al iets groter dan mijn lief, haar bonus papa. De eerste kennismaking was toen zij 5 jaar was en nu is ze alweer 18. In die 13 jaar hebben deze 2 een bijzondere band ontwikkeld. Ze hebben dan wel geen bloedband, maar ik zie wel degelijk karaktertrekken van mijn lief terug in mijn dochter. Nurture vs nature is dat geloof ik 😉 En als ze dan zo voor mij lopen en ik die twee op de rug aanschouw, komt dat dankbare gevoel naar boven. Dankbaar dat we een gezin zijn. Dankbaar voor alle lessen die mijn lief mijn dochters biedt. En dankbaar zeker ook voor de lessen die hij mij biedt.

Bewust zijn van mijn gevoel is namelijk niet iets dat voor mij vanzelfsprekend is. Of luisteren naar mijn lijf, ook dat is iets waar ik mezelf in heb ontwikkeld. En daar heeft mijn lief een belangrijke rol in gespeeld. Ik was altijd meer van de ratio dan van het gevoel. Niet bij anderen, daar kon ik heel goed invoelen en meevoelen. Mijn werk als coach en trainer vaart wel bij dat invoelend vermogen. Maar gek genoeg was die verbinding tussen mijn eigen gevoel en mijn hoofd beduidend minder goed ontwikkeld. Alsof alles wat ik voelde/waarnam eerst langs mijn hoofd (brein) moest voordat het er mocht zijn. En mijn lief heeft veel minder last van dat beperkende filter. Sterker nog hij kan net als ik heel goed invoelen en mij bewust maken dat ik iets voel. Zelfs voordat ik het voel. En sinds een jaar durf ik nu ook te luisteren naar hem.

Ik heb heel lang hem niet serieus willen (of kunnen) nemen, omdat er een lastige overtuiging in de weg zat. Een stemmetje van mijn vader (maar volledig geïnternaliseerd) dat hij met zijn niet afgemaakte mavo toch echt niet aan mij kon tippen met mijn WO status. Wow wat staat dat hard als ik het zo op papier zet. Ik schaam me ervoor. En toch is die overtuiging een belangrijke reden geweest dat onze relatie niet kon stand houden. Ik zag hem niet als gelijkwaardig. Pas na een heftige breuk (die we blijkbaar allebei nodig hebben gehad) kunnen we nu volmondig zeggen dat onze relatie gelijkwaardig is. Ik waardeer hem voor wie hij is en hij is een oprecht bijzondere man. Ik heb zoveel van hem te leren (en hij vast ook wel het een en ander van mij).

Gelijkwaardig. Lief ik ben je dankbaar. EN ik kan het voelen die dankbaarheid. Eerder dan dat mijn hoofd het weet.

 

Benieuwd naar mijn programma's en cursussen die zich vertalen vanuit mijn ervaringen naar mijn werk als coach?

Bekijk hier meer informatie.

 

 

Kan een coach-vraag ook TE specifiek zijn?

slotjes

Kan een coach-vraag ook te specifiek gesteld worden?

Is misschien een wat vreemde insteek, want je zou denken dat juist een heldere en specifieke coach-vraag helpend zou zijn. In mijn werk als paardencoach kom ik er alleen achter dat TE specifiek ook belemmerend kan werken. En vooral als je daarmee jezelf als coach klem zet en niet meer open staat voor de signalen van het paard.

Stel je het volgende eens voor. Je klant komt met een heel specifieke vraag. Vervolgens laat je de klant kennismaken met het paard en misschien geef je ook een simpele opdracht mee om de dynamiek tussen paard en klant op gang te brengen. Doordat jij met de vraag van de klant aan de slag wil, probeer je de signalen van het paard te linken aan die vraag. EN daardoor zou het zomaar kunnen dat je meer stuurt dan je zou willen. EN misschien zelfs op een gegeven moment blokkeert. Ik heb het bij mezelf een aantal keer meegemaakt en zie het ook bij andere paardencoaches (die ik heb opgeleid) ontstaan. Terwijl juist die open blik zo belangrijk is in de paardencoaching.

Moet je dan de vraag volledig loslaten? De klant komt toch niet voor niets bij je met die vraag.

De oplossing die ik voor mezelf gevonden heb is om de vraag zeker in mijn achterhoofd als een soort kapstok te gebruiken en tegelijkertijd open de sessie in te gaan. Vaak leg ik ook uit aan de klant dat het paard vaak het belangrijkste thema naar voren laat komen. En of de klant bereid is om het paard hierin te volgen. Op die manier kan ik vrijer reageren op de signalen en vanuit bijna letterlijke observaties mijn vragen formuleren. Bijvoorbeeld; “Het paard gaat tussen ons in staan, waardoor wij elkaar niet meer kunnen zien. Wat gebeurt er nu bij jou (van binnen)?”

Mijn ervaring is dat de klant dan meer ruimte krijgt om te ervaren en vanuit daar de situatie te benaderen. Heel vaak komt dan het thema waar de klant mee binnen kwam ook weer ter sprake. Het voorkomt echter dat je alleen vanuit die heel specifieke coach-vraag misschien wel TE sturende vragen gaat stellen.

Zodra het thema in de sessie naar boven komt is er natuurlijk niets mis mee om hierop door te vragen. Sterker nog, doorvragen vanuit oprechte belangstelling is een belangrijke vaardigheid voor jou als coach.

Durf jij als coach ondersteunend te zijn en de feedback van het paard als belangrijkste richtinggever te gebruiken? En als je niet met paarden werkt, hoe zorg je dan dat je een open houding blijft houden? Ik ben heel nieuwsgierig naar jullie ervaringen. Leuk als je het laat weten.

_________________

Wil jij ook ervaren wat je van de paarden kunt leren?

En wil je je eigen begeleidingsvaardigheden optimaliseren?

Bekijk dan meer informatie over mijn 3-daagse programma.

Meer informatie

Wat ik leerde van mijn paard

Evie shoot_0828 l

Soms kom ik in mijn leven mensen tegen die een bijzondere bijdrage leveren aan mijn eigen persoonlijke ontwikkeling. Zomaar, zonder dat ik er specifiek naar op zoek ben.

Linda is zo iemand.

Linda is in opleiding tot paardencoach en vroeg mij of ik haar iets meer inzicht kon geven in de rol van Motiverende Gespreksvoering tijdens sessies met het paard. In haar opleiding werd veel aandacht besteed aan deze stijl en dat smaakte naar meer.

In dezelfde periode was ik op zoek naar een manier om in de training met mijn paard Evie een betere communicatie te vinden. Ik had nog te vaak het gevoel dat we elkaar tijdens het rijden niet volledig begrepen. En zo spraken we af dat we vanuit ons eigen kunnen een bijdrage konden leveren aan de groei en ontwikkeling van de ander.

En wat was dat een goede keuze. Linda legde tijdens mijn trainen met Evie exact de vinger op de zere plek. Voor het eerst voelde ik wat er onder mij gebeurde. En kon ik de vraag die ik aan Evie stelde herleiden naar het antwoord wat zij gaf. Ik merkte dat ik nooit echt geleerd had om de vraag kleiner te stellen en dan te wachten op het antwoord. Noem het ongeduld, noem het onzekerheid, maar ik had (en misschien wel heb) de neiging de vraag te groot te stellen. Te veel te doen, teveel te ondersteunen. En nu lukte het me om terug te gaan naar kleinere aanwijzingen en Evie meer op haar eigen benen te laten lopen. Gek genoeg hadden de vragen van Linda ook impact op mijn leven zonder paarden. Want ook in het contact met mensen heb ik de neiging om vanuit onzekerheid te veel te doen. Te veel bevestiging te vragen.

En zo raakten Linda en ik in gesprek over het effect van de lessen op Evie en de impact die dit had op mijn dagelijkse leven. Wat doet Linda dan precies anders in haar lesgeven? We kwamen uit op een aantal thema’s.

  • Vraag en antwoord: hoe zorg je ervoor dat je ruimte maakt voor het antwoord na het stellen van de vraag? Geduld dus en vooral voelen wat er onder je gebeurt. En natuurlijk reageer je dan ook weer op het antwoord, je laat over en weer merken dat je luistert. Laat dat nu net ook extreem belangrijk zijn in begeleidingsgesprekken met mensen. Contact maken en verbinden met elkaar.
  • Hoofd en buik: hoe zorg je ervoor dat je niet alleen probeert te beredeneren vanuit je hoofd, maar dat je ook contact maakt met je lijf? Paarden zijn gevoelig voor congruentie; het moet kloppen, want dat maakt het veilig. En heel vaak kan ik iets wel bedenken, maar werkt dat nog niet door in mijn handelen. Voor mij is die connectie tussen hoofd en voelen al heel lang een thema en tijdens het rijden werd dit extreem duidelijk. Ik hoefde niet te kijken naar wat er gebeurt, maar ik kon het voelen.
  • Loslaten: wat kan ik daar nog over zeggen? De opdracht om iets los te laten komt ook nog wel eens over mijn lippen. En ik krijg het advies ook regelmatig van mensen om me heen. Maar hoe doe je dat precies, dat wordt er nooit bij verteld. Al pratende komen Linda en ik er achter dat het antwoord hierop ook niet in je hoofd te vinden is. Als je ervaart wat het effect is van loslaten (bijvoorbeeld loslaten dat iets MOET lukken), dan gebeurt het plotseling. En paarden geven je hier een prachtige spiegel.

Al met al merken Linda en ik in het gesprek hierover dat de manier waarop ik coach (met mensen naast het paard) en de manier waarop Linda werkt (met mensen op het paard) heel veel overeenkomsten heeft. We werken beiden aan de ontwikkeling van communicatie, waardoor verbinding vanzelfsprekend wordt. En dan vooral verbinding met jezelf.

Ook het thema weerstand is een thema wat regelmatig terugkomt tijdens trainingen. En ook daar heeft Linda een bijzondere kijk op. Want als er weerstand optreedt tijdens het trainen van een paard is dit voor haar een belangrijke informatiebron. Het paard is niet stout of lastig en dat betekent dus niet dat je gewoon even door moet zetten (uitzonderingen daargelaten). Het is goed om op zo’n moment bij jezelf na te gaan wat de reden van de weerstand is. Misschien vraag je wel iets onmogelijks. Kan het paard helemaal niet ontspannen en nageven omdat het paard zichzelf in evenwicht moet houden om jou te tillen. Het is dus belangrijk om het waarom van de weerstand te onderzoeken. En ook hier sla ik als trainer en professional op aan. Want wat is de vraag of de wens onder/achter de weerstand? Waar komt de weerstand voor op? Wat is er zo belangrijk dat het antwoord waar jij naar op zoek bent niet komt? Van belang dus om dit te onderzoeken.

En daarom is het optreden van weerstand ook niet erg. Je komt op een plek waar er iets gebeurt. Waar de ander (mens of paard) tegen de grens van een ‘comfortzone’ aanloopt. En daar ligt ook de mogelijkheid om te ontwikkelen. “Als je traint hoor je fouten te maken en de grens op te zoeken, zodat je kunt leren”

Ik ben blij met de lessen van Evie en van Linda. Dankjewel, ik groei!

______________

Benieuwd naar wat mijn cursus "Motiverende Gespreksvaardigheden met behulp van paarden" voor jou kan betekenen?

Lees hier meer info.

Hoe optimaliseer je
je online communicatie?

Hoe optimaliseer je je online communicatie?

Door COVID-19 moesten veel diabetesverpleegkundigen de afgelopen maanden noodgedwongen hun consulten telefonisch, per mail of via beeldbellen organiseren. Niet iedereen is bekend met de digitale wereld of heeft er affectie mee. Maar nood breekt wet en inmiddels is iedereen een stuk digitaalvaardiger.

 

Ook ik als communicatietrainer moest eraan geloven. Van de een op de andere dag vervielen al mijn fysieke trainingen. Hoewel ik aanvankelijk terughoudend was om online te gaan werken, heb ik inmiddels een compleet aanbod ontwikkeld met online trainingen, e-learnings en luisterboosts. In deze trainingen leer je ook hoe je online communicatie kunt optimaliseren.

VERBALE COMMUNICATIE

Het grootste verschil tussen fysiek en online communiceren is dat je wordt teruggeworpen op verbale communicatie, zeker als je kiest voor begeleiding via mail of WhatsApp. In de communicatie wordt ruim 90% van de informatie overgedragen via intonatie, stemgebruik en houding. Online valt een deel van deze signalen weg. Hoe kun je dit compenseren?

DOORVRAGEN

Bij online communicatie zul je vaker bewust moeten controleren of wat je ziet of hoort ook daadwerkelijk is wat de ander wil zeggen. Verbindende communicatie, reflectief luisteren en het inzetten van samenvattingen zijn hierbij behulpzaam. Meer dan bij fysieke communicatie is het belangrijk om door te vragen. Non-verbale communicatie zoals het schudden met je hoofd of het fronsen van een wenkbrauw, kunnen tijdens het beeldbellen zo maar te maken hebben met iets anders. Misschien hapert de online verbinding of heeft iemand moeite met de techniek. Spreek de interpretaties daarom uit en geef het woorden. De ander kan dan nuanceren, mocht je iets verkeerd interpreteren. Regelmatig samenvatten of reflecteren op wat je begrijpt is online nog belangrijker dan offline.

 

FUNCTIONEEL CONTACT

De grootste valkuil van online consulten is dat je te taakgericht wordt. Niet alleen jij als professional, ook je cliënt heeft die neiging. Verbinding maken met je cliënt is een belangrijk proces. Maar hoe doe je dat online? Zorg dat je voldoende tijd neemt voor ontspanning, voor niet taakgerichte onderwerpen. Want daarmee maak je verbinding. Plan daarom tijdens een consult de eerste 20% van de tijd bewust om te vragen hoe het met de ander gaat. Vervolgens ga je alleen maar luisteren, vooral actief luisteren. Laat merken dat je luistert door regelmatig een korte samenvatting of reflectie te geven. Je zult merken dat je hier de overige 80% van de tijd profijt van hebt. Enkele voorbeelden van vragen die je kunt stellen:

Hoe is het de afgelopen week gegaan met….? Welke impact hebben de coronamaatregelen op jou en je dierbaren?  Hoe probeer jij de kwaliteit van je leven te vergroten?

DE KOFFIEAUTOMAAT

Nu we massaal thuiswerken, merken medewerkers in allerlei branches (niet alleen in de zorg) dat het onderlinge contact met collega’s grotendeels wegvalt. Natuurlijk is er een mogelijkheid om online af te spreken, maar vaak zijn dat zakelijke en functionele overleggen. Het gesprekje bij de koffieautomaat of op de gang vindt online niet plaats. En juist daar ontspannen medewerkers gedurende de dag en worden lastige contacten met cliënten verwerkt.
Is het mogelijk om dit sociale contact ook online vorm te geven; het praatje pot zeg maar? Ja natuurlijk kun je het bewust inplannen, maar het voelt dan al snel gemaakt. En toch zien steeds meer organisaties het belang van verbindingssessies.

ONTSPANNING

Minder ontspanningsmomenten en de extra alertheid die online communicatie vraagt, maakt dat veel zorgprofessionals het werken op afstand als vermoeiend ervaren. Daarnaast lijkt het of we met het thuiswerken van het ene functionele contact in het andere duiken, zonder echte pauzes tussendoor te nemen. En dat kost enorm veel energie. Zorg daarom voor voldoende oplaadmomenten. Las vaker een korte pauze in, ga echt even weg achter die computer, maak een lunchwandeling of doe een mindfulness oefening tussendoor om je energie weer op te laden. Succes.

LUISTERVAARDIGHEDEN VERBETEREN?
Volg de korte luisterboost reflectief luisteren

https://persoonsgerichtegesprekken.nl/product/reflectief-luisteren-training/

Opnieuw beginnen

Opnieuw beginnen

Soms zijn er momenten in je leven waar je liever aan voorbij gaat. De omstandigheden dagen je continu uit en je voelt je somber en alleen en wilt je niet zo voelen. Tegelijk weet je ook dat het leven zo gaat en deze momenten en onaangename emoties horen erbij. Niemand is altijd alleen maar blij en gelukkig. En toch als ik dagen heb dat ik somber opsta, dan vind ik het soms lastig om er niet in te blijven hangen.

Social media triggert me soms met posts, artikelen, vragen en enquetes om mijn eigen leven onder de loep te nemen. Laatst een vraag op Facebook over wat je het liefste wilt in je leven. 1 Van de antwoordmogelijkheden is , ‘altijd gelukkig zijn’. Is dat wat ik nastreef? Wil ik altijd gelukkig zijn? En kan dat eigenlijk wel?

Het boek van Russ Harris over Acceptance en Commitment Therapy omschrijft het in de titel al heel treffend; De valstrik van het geluk. Want als je heel hard je best gaat doen om altijd maar gelukkig te zijn kom je misschien wel vast te zitten in juist die onaangename emoties. Want die mogen er dan niet zijn. Je bent continu in strijd met de realiteit. Is het misschien wel andersom? Als je gaat accepteren dat er ook mindere dagen zijn, dat je dan de fijne dagen meer gaat waarderen?

Wat ik de laatste jaren geleerd heb is om niet in de somberte te blijven hangen, wat vaak wel gebeurt als ik er mee in gevecht ga. Accepteren dat het er is en dat ik mijn dag opnieuw kan starten. Mijn dramaqueen zei vroeger dat door somber op te staan meteen de hele dag verpest was. Ik geloofd die innerlijke stem, dus ging ik mijn best doen om me niet zo te voelen. Tijdens een meditatie kan de opdracht om een leeg hoofd te hebben je ook danig in de weg zitten. En daarin heb ik geleerd dat ik van een afstandje naar al die gedachten kan kijken die langs komen als het stil is. Ik hoef ze niet uit te denken en ik hoef er ook niet mee in gevecht. Sterker nog als ik observeer en misschien mijn hoofd wel bedank voor die interessante gedachten, dan doven ze ook weer uit. Ik kan gewoon opnieuw beginnen en  weer aanhaken in het hier en nu door bijvoorbeeld mijn aandacht naar mijn ademhaling te brengen. Oefening baart kunst.

Zo kan ik op zo’n dag wanneer ik somber opsta, mijn dromen uit de nacht me nog niet willen loslaten, ook van een afstand mijn gedachten en gevoelens observeren en mijn dag opnieuw starten. Ik ben dan ook nog eens in de gelukkige omstandigheid dat ik naar stal kan gaan en even tussen de paarden kan zijn. Paarden zijn meesters in het leven in het hier en nu. Zij helpen me feilloos om weer met mijn benen op de grond te staan en de ingewikkeldheid in mijn hoofd los te laten. Als je niet de luxe hebt om naar paarden te gaan, is naar buiten gaan, de natuur in, ook vaak helpend. Of gewoon binnen op een stoel gaan zitten, je voeten voelen en bewust een paar keer diep in en uit ademen. Even alleen maar zijn, zijn met wat er is.

Hoe ga jij om met gedoe, met de ingewikkeldheid in je hoofd en in je leven

Voel je vrij om contact op te nemen. Ik neem je graag een keer mee naar de paarden.

info@vanhoevetrainingen.nl

 

groei kiem