fbpx

melanie

Kan een coach-vraag ook TE specifiek zijn?

slotjes

Kan een coach-vraag ook te specifiek gesteld worden?

Is misschien een wat vreemde insteek, want je zou denken dat juist een heldere en specifieke coach-vraag helpend zou zijn. In mijn werk als paardencoach kom ik er alleen achter dat TE specifiek ook belemmerend kan werken. En vooral als je daarmee jezelf als coach klem zet en niet meer open staat voor de signalen van het paard.

Stel je het volgende eens voor. Je klant komt met een heel specifieke vraag. Vervolgens laat je de klant kennismaken met het paard en misschien geef je ook een simpele opdracht mee om de dynamiek tussen paard en klant op gang te brengen. Doordat jij met de vraag van de klant aan de slag wil, probeer je de signalen van het paard te linken aan die vraag. EN daardoor zou het zomaar kunnen dat je meer stuurt dan je zou willen. EN misschien zelfs op een gegeven moment blokkeert. Ik heb het bij mezelf een aantal keer meegemaakt en zie het ook bij andere paardencoaches (die ik heb opgeleid) ontstaan. Terwijl juist die open blik zo belangrijk is in de paardencoaching.

Moet je dan de vraag volledig loslaten? De klant komt toch niet voor niets bij je met die vraag.

De oplossing die ik voor mezelf gevonden heb is om de vraag zeker in mijn achterhoofd als een soort kapstok te gebruiken en tegelijkertijd open de sessie in te gaan. Vaak leg ik ook uit aan de klant dat het paard vaak het belangrijkste thema naar voren laat komen. En of de klant bereid is om het paard hierin te volgen. Op die manier kan ik vrijer reageren op de signalen en vanuit bijna letterlijke observaties mijn vragen formuleren. Bijvoorbeeld; “Het paard gaat tussen ons in staan, waardoor wij elkaar niet meer kunnen zien. Wat gebeurt er nu bij jou (van binnen)?”

Mijn ervaring is dat de klant dan meer ruimte krijgt om te ervaren en vanuit daar de situatie te benaderen. Heel vaak komt dan het thema waar de klant mee binnen kwam ook weer ter sprake. Het voorkomt echter dat je alleen vanuit die heel specifieke coach-vraag misschien wel TE sturende vragen gaat stellen.

Zodra het thema in de sessie naar boven komt is er natuurlijk niets mis mee om hierop door te vragen. Sterker nog, doorvragen vanuit oprechte belangstelling is een belangrijke vaardigheid voor jou als coach.

Durf jij als coach ondersteunend te zijn en de feedback van het paard als belangrijkste richtinggever te gebruiken? En als je niet met paarden werkt, hoe zorg je dan dat je een open houding blijft houden? Ik ben heel nieuwsgierig naar jullie ervaringen. Leuk als je het laat weten.

Wat ik leerde van mijn paard

Evie shoot_0828 l

Soms kom ik in mijn leven mensen tegen die een bijzondere bijdrage leveren aan mijn eigen persoonlijke ontwikkeling. Zomaar, zonder dat ik er specifiek naar op zoek ben.

Linda is zo iemand.

Linda is in opleiding tot paardencoach en vroeg mij of ik haar iets meer inzicht kon geven in de rol van Motiverende Gespreksvoering tijdens sessies met het paard. In haar opleiding werd veel aandacht besteed aan deze stijl en dat smaakte naar meer.

In dezelfde periode was ik op zoek naar een manier om in de training met mijn paard Evie een betere communicatie te vinden. Ik had nog te vaak het gevoel dat we elkaar tijdens het rijden niet volledig begrepen. En zo spraken we af dat we vanuit ons eigen kunnen een bijdrage konden leveren aan de groei en ontwikkeling van de ander.

En wat was dat een goede keuze. Linda legde tijdens mijn trainen met Evie exact de vinger op de zere plek. Voor het eerst voelde ik wat er onder mij gebeurde. En kon ik de vraag die ik aan Evie stelde herleiden naar het antwoord wat zij gaf. Ik merkte dat ik nooit echt geleerd had om de vraag kleiner te stellen en dan te wachten op het antwoord. Noem het ongeduld, noem het onzekerheid, maar ik had (en misschien wel heb) de neiging de vraag te groot te stellen. Te veel te doen, teveel te ondersteunen. En nu lukte het me om terug te gaan naar kleinere aanwijzingen en Evie meer op haar eigen benen te laten lopen. Gek genoeg hadden de vragen van Linda ook impact op mijn leven zonder paarden. Want ook in het contact met mensen heb ik de neiging om vanuit onzekerheid te veel te doen. Te veel bevestiging te vragen.

En zo raakten Linda en ik in gesprek over het effect van de lessen op Evie en de impact die dit had op mijn dagelijkse leven. Wat doet Linda dan precies anders in haar lesgeven? We kwamen uit op een aantal thema’s.

  • Vraag en antwoord: hoe zorg je ervoor dat je ruimte maakt voor het antwoord na het stellen van de vraag? Geduld dus en vooral voelen wat er onder je gebeurt. En natuurlijk reageer je dan ook weer op het antwoord, je laat over en weer merken dat je luistert. Laat dat nu net ook extreem belangrijk zijn in begeleidingsgesprekken met mensen. Contact maken en verbinden met elkaar.
  • Hoofd en buik: hoe zorg je ervoor dat je niet alleen probeert te beredeneren vanuit je hoofd, maar dat je ook contact maakt met je lijf? Paarden zijn gevoelig voor congruentie; het moet kloppen, want dat maakt het veilig. En heel vaak kan ik iets wel bedenken, maar werkt dat nog niet door in mijn handelen. Voor mij is die connectie tussen hoofd en voelen al heel lang een thema en tijdens het rijden werd dit extreem duidelijk. Ik hoefde niet te kijken naar wat er gebeurt, maar ik kon het voelen.
  • Loslaten: wat kan ik daar nog over zeggen? De opdracht om iets los te laten komt ook nog wel eens over mijn lippen. En ik krijg het advies ook regelmatig van mensen om me heen. Maar hoe doe je dat precies, dat wordt er nooit bij verteld. Al pratende komen Linda en ik er achter dat het antwoord hierop ook niet in je hoofd te vinden is. Als je ervaart wat het effect is van loslaten (bijvoorbeeld loslaten dat iets MOET lukken), dan gebeurt het plotseling. En paarden geven je hier een prachtige spiegel.

Al met al merken Linda en ik in het gesprek hierover dat de manier waarop ik coach (met mensen naast het paard) en de manier waarop Linda werkt (met mensen op het paard) heel veel overeenkomsten heeft. We werken beiden aan de ontwikkeling van communicatie, waardoor verbinding vanzelfsprekend wordt. En dan vooral verbinding met jezelf.

Ook het thema weerstand is een thema wat regelmatig terugkomt tijdens trainingen. En ook daar heeft Linda een bijzondere kijk op. Want als er weerstand optreedt tijdens het trainen van een paard is dit voor haar een belangrijke informatiebron. Het paard is niet stout of lastig en dat betekent dus niet dat je gewoon even door moet zetten (uitzonderingen daargelaten). Het is goed om op zo’n moment bij jezelf na te gaan wat de reden van de weerstand is. Misschien vraag je wel iets onmogelijks. Kan het paard helemaal niet ontspannen en nageven omdat het paard zichzelf in evenwicht moet houden om jou te tillen. Het is dus belangrijk om het waarom van de weerstand te onderzoeken. En ook hier sla ik als trainer en professional op aan. Want wat is de vraag of de wens onder/achter de weerstand? Waar komt de weerstand voor op? Wat is er zo belangrijk dat het antwoord waar jij naar op zoek bent niet komt? Van belang dus om dit te onderzoeken.

En daarom is het optreden van weerstand ook niet erg. Je komt op een plek waar er iets gebeurt. Waar de ander (mens of paard) tegen de grens van een ‘comfortzone’ aanloopt. En daar ligt ook de mogelijkheid om te ontwikkelen. “Als je traint hoor je fouten te maken en de grens op te zoeken, zodat je kunt leren”

Ik ben blij met de lessen van Evie en van Linda. Dankjewel, ik groei!

Loslaten

Jax loslaten3

Net voordat we de paddock instapte zei ik tegen haar dat paarden vaak een signaal blijven herhalen, totdat we luisteren en het oppakken.

Ik begin met contact maken. Contact maken met Jax is niet moeilijk. Jax is graag bij me en ik ben graag bij hem. Ondertussen kijkt de coach toe. Jax heeft de neiging om me vast te houden, ook terwijl ik in gesprek ben met de coach. Hij bijt niet, maar hapt in mijn jas en houdt deze vast. Eigenlijk continu tijdens het gesprek blijft hij dit doen.

Ik ga een rondje lopen en Jax volgt. Het happen wordt minder. Ik voel dat hij volgt en nog steeds dichtbij is. Tijdens het samen lopen voel ik me meer ontspannen. Zodra ik stil sta en probeer antwoord te geven op de vragen van de coach begint Jax weer wat fanatieker aan me te plukken. Tot het moment dat ik het toch echt wat vervelend begin te vinden. Ik probeer duidelijker mijn grens aan te geven en zeg een keer stevig "NEE". Jax neemt iets meer afstand en ik voel dat ik dat dus ook lastig vind. Ik wil graag dichtbij. Dus doe ik weer een stap naar hem toe. En natuurlijk begint het happen weer.

Zou het een grenzen thema zijn? Want ja ik vind het inderdaad wel lastig om grenzen aan te geven en nee te zeggen. Soms ben ik ook bang dat ik met mijn nee het contact verlies en dat is het me vaak niet waard. Dus accepteer ik dan toch maar weer dat er over mijn grens heen gegaan wordt. Ik probeer het volgende; ik teken een cirkel in het zand die staat voor mijn ruimte. En Jax moet daarbuiten blijven. Dat is nog niet zo eenvoudig. Ik duw hem elke keer weer een stukje terug. Ergens ben ik misschien ook wel blij dat hij telkens weer terugkomt.

En dan vallen er plotseling een heleboel kwartjes. Ik voel het gebeuren. Ik sta in mijn cirkel en heb Jax weer een stukje terug geduwd. Ik haal een keer diep adem en voel, voel mijn lijf en mijn voeten op de grond. Ik laat los. En Jax staat rustig naast me. Geen happen, geen fysiek contact, maar wel degelijk in verbinding. Dit is fijn.

Loslaten is een thema wat ik niet met mijn hoofd moet willen doen. Loslaten heeft meer te maken met overgave en vertrouwen. Voor mij is overgave zo lang een synoniem geweest voor opgeven. En nu voor het eerst voel ik tot diep in mijn ziel wat het verschil is. En zo blijven we een tijdje staan, in stilte en ontspanning. Jax heeft mij iets geleerd (en ik vermoed dat ik ook voor Jax iets heb kunnen betekenen).

Wat is het toch mooi om de andere kant ook zo af en toe te mogen ervaren en weer te snappen hoe belangrijk de ervaring is. Ik ben sterk met mijn woorden, maar ze kunnen me zo af en toe ook danig in de weg zitten. Nu, voorbij de woorden, voel ik wat loslaten voor mij betekent. De antwoorden komen in deze sessie niet uit mijn hoofd, maar vanuit mijn lijf.

Dankjewel Jax voor deze mooie les.